هدف مطالعه حاضر بررسی اثرات تزریق داخل تخم مرغی نانوکورکومین بر هیستومورفولوژی روده و برخی از اجزای سرمی در جوجه های تفریخ شده بود.  به تخم مرغ­ها 1، 10، 100، 1000 و 10000 ppm نانوکورکومین تزریق شد و دو گروه دیگر به عنوان شاهد و شاهد تزریقی (سالین) استفاده شدند.  در پایان آزمایش، نمونه های خون و بافت برای بررسی بیوشیمیایی و بافت شناسی جمع آوری شد.  برای آزمون بافت شناسی، از روده کوچک نمونه برداری شد و از روش های بافت شناسی معمول شامل تثبیت، آب گیری، شفاف سازی و قالبگیری با پارافین استفاده شد.  مقاطع با هماتوکسیلین-ائوزین برای ارزیابی میکروسکوپ نوری رنگ­آمیزی شدند.  پارامترهای بیوشیمیایی خون توسط دستگاه آنالایزر اتوماتیک مورد بررسی قرار گرفت.  نتایج نشان داد که تزریق داخل تخم مرغی سالین باعث کاهش معنی دار آلبومین، گلوبولین، پروتئین تام و AST (آسپارتات آمینوترانسفراز) نسبت به گروه کنترل شد، به طوری که تزریق نانوکورکومین کاهش این موارد را اصلاح کرد.  اسید اوریک با تزریق 1، 10 و 100 ppm نانوکورکومین، نسبت به سایر گروه ها افزایش یافت.  با افزایش دوز نانوکورکومین سطح گلوکز خون اندکی کاهش یافت و در گروه 1000 ppm نانوکورکومین، سطوح به طور معنی داری کمتر از گروه شاهد بود.  تزریق داخل تخم مرغی 1000 ppm نانوکورکومین به طور قابل توجهی ارتفاع پرز و نسبت ارتفاع پرز به عمق کریپت را در مقایسه با گروه های سالین و 1 ppm نانوکورکومین افزایش داد.  اگر چه هدف اولیه این مطالعه بررسی اثرات تجویز داخل تخم مرغی نانوکورکومین بود، اما نشان داده شد که استفاده از سالین در تزریق داخل تخم مرغی نامناسب است.  در نتیجه، تزریق داخل تخم مرغی نانوکورکومین، فاکتورهای سرمی تغییر یافته با سالین را اصلاح کرد، قند خون را کاهش و سطح جذب روده را افزایش داد.

پلی فنول های موجود در هسته انگور جز مهارکننده های قوی آروماتاز محسوب می شوند. در این مطالعه، عصاره هسته انگور به عنوان آنتی آروماتاز به تخم مرغ تزریق و اثرات آن بر تمایز جنسیت و ساختار گوناد جوجه ها مورد بررسی قرار گرفت. هفتصد عدد تخم مرغ از سویه راس 308 به 7 تیمار شامل: تزریق سطوح 3 (GSE3+Zn) و 4 میلی گرم (GSE4+Zn) عصاره هسته انگور و روی، 3(NGSE3+Zn) و 4(NGSE4+Zn) میلی گرم نانوذرات عصاره هسته انگور و روی، 05/0 میلی گرم تاموکسیفن و روی (TOM+Zn)، 5/0 میلی لیتر نرمال سالین (PC) و تیمار بدون تزریق (NC)، اختصاص یافتند. تزریق در روز 5 انکوباسیون و از قسمت باریک تخم مرغ انجام شد. جوجه های تولیدی به مدت 5 هفته پرورش یافتند. نتایج به دست آمده نشان داد که در مقایسه با تیمارهای شاهد تزریق عصاره هسته انگور باعث افزایش معنی دار در درصد جنس نر شد (05/0P<). مقایسه تیمارهای مختلف حاکی از عدم تفاوت معنی داری در وزن یک روزگی و نیز صفات عملکردی (خوراک مصرفی، وزن بدن، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک) بود. مطالعه ساختار گوناد در جوجه ها، حاکی از درجه قوی برگشتگی جنسی در جوجه های تیمار شده با سطوح 3(NGSE3) و 4(NGSE4) میلی گرم نانوذرات عصاره هسته انگور و روی بود. نتیجه گیری کلی حاکی از این است که عصاره هسته انگور به عنوان ترکیبی با خاصیت آنتی آروماتازی، قابلیت تولید درصد بیشتر جنس نر جوجه های گوشتی را دارد.

این آزمایش برای ارزیابی تاثیر تزریق داخل تخم مرغی نانوذرات کربنات کلسیم بر خصوصیات استخوان، فراسنجه های خونی و عملکرد جوجه های گوشتی بعد از تفریخ انجام شد. تخم مرغ های بارور (400 عدد) به 4 گروه هر کدام شامل 100 عدد تخم مرغ اختصاص داده شد. در روز اول انکوباسیون، نانوذرات کربنات کلسیم در سطوح 100، 200 میلی گرم/ لیتر در 0.5 سی سی سرم فیزیولوژی به دو گروه تزریق شد، یک گروه فقط 0.5 سی سی سرم فیزیولوژی دریافت کرد و گروه دیگر مورد تزریق قرار نگرفت. جوجه های متولد شده از هر گروه به طور تصادفی به 4 گروه هر کدام شامل 15 جوجه اختصاص داده شد و تحت شرایط طبیعی پرورش داده شدند. نتایج نشان داد که وزن بدن، وزن طحال و کلسیم استخوان جوجه های متولد شده در گروهی که سطح 200 میلی گرم/ لیتر نانوذرات کربنات کلسیم دریافت کرده بودند بیشتر شد (P<0.05). بیشترین وزن بورس در گروهی که سطح 200 میلی گرم/ لیتر نانوذرات کربنات کلسیم دریافت کرده بودند مشاهده شد (P<0.05). تزریق سطوح 100 یا 200 میلی گرم/ لیتر نانوذرات کربنات کلسیم به طور معنی داری سبب افزایش فعالیت آلکالین فسفاتاز پلاسما و غلظت مس استخوان جوجه های متولد شده گردید (P<0.05). تزریق داخل تخم مرغی تاثیر معنی داری بر عملکرد جوجه ها در سنین 1 تا 21 روزگی نداشت (P<0.05). این نتایج اولیه نشان می دهد که تزریق 100 یا 200 میلی گرم/ لیتر نانوذرات کربنات کلسیم در روز اول انکوباسیون می تواند سبب افزایش سرعت رشد و توسعه استخوان شود.

هدف این مطالعه بررسی تزریق داخل تخم مرغی عصاره بره موم بر عملکرد جوجه درآوری، شمارش سلول های خونی و خصوصیات لاشه جوجه های گوشتی بود. در روز 15 جوجه کشی 324 عدد تخم مرغ های مادر گوشتی سویه راس 308، توزین و در قالب طرح کاملاً تصادفی به شش گروه آزمایشی با سه تکرار و هر تکرار شامل 18 تخم مرغ تقسیم و در مایع آمنیوتیک عصاره بره موم تزریق شد. تیمار های آزمایشی شامل دو تیمار شاهد منفی بدون تزریق، شاهد مثبت با تزریق 60 میلی لیتر آب مقطر و چهار تیمار دیگر عبارت از تزریق 4 سطح 150، 300، 600 و 1200 قسمت در میلیون از عصاره بره موم به آمنیون، بودند. نتایج نشان داد که تزریق عصاره بره موم به تخم مرغ در روز 15 انکوباسیون تاثیری بر درصد جوجه درآوری، وزن جوجه های تفریخ شده و نسبت وزن جوجه های تفریخ شده به وزن تخم مرغ نشان نداد. درحالی که 1200 قسمت در میلیون عصاره بره موم نسبت وزن جوجه های تفریخ شده به وزن تخم مرغ را در مقایسه با گروه شاهد افزایش داد. تزریق داخل تخم مرغی عصاره بره موم در سطوح مختلف نتوانست غلظت خونی گلبول سفید کل، هتروفیل، لنفوسیت، مونوسیت و ائوزینوفیل جوجه های گوشتی را تحت تاثیر قرار دهد. هم چنین وزن لاشه، وزن قلب، طحال و بورس فابرسیوس با تزریق داخل تخم مرغی عصاره بره موم در سن 42 روزگی تحت تاثیر قرار نگرفتند. نتایج این تحقیق پیشنهاد می کند که تزریق داخل تخم مرغی عصاره بره موم نمی تواند در بهبود درصد جوجه درآوری، وضعیت شمارش سلول های خونی و خصوصیات لاشه جوجه های گوشتی موثر باشد.

قاعده جمجمه پوست تخم مرغی برای اولین بار در سال 1901 میلادی توسط دادگاه های انگلستان ایجاد شد و به سایر کشورهای تابع نظام حقوقی کامن لا راه یافت. بر اساس این قاعده، واردکننده زیان مسوول جبران همه خسارت هایی است که به زیان دیده وارد شده است، اگرچه زیان وارده بیش از مقدار متعارف و پیش بینی پذیر بوده باشد. این قاعده در آرای متعدد به وسیله دادگاه های انگلستان نه تنها در زمینه وضعیت جسمانی، بلکه درباره اموال نیز اعمال می شود. با وجود این، تقصیر مشارکتی و سبب حائل همواره مانعی در راه اعمال این قاعده بوده است. در تطبیق این قاعده با حقوق ایران و اسلام، باید میان اتلاف و تسبیب تفاوت قائل شد. در اتلاف، شخص واردکننده زیان مسوول جبران همه خسارات وارده، حتی خسارات پیش بینی ناپذیر است. قابلیت پیش بینی ضرر و میزان آن تنها در تسبیب مطرح بوده و قاعده جمجه پوست تخم مرغی صرفا در تسبیب قابلیت تطبیق و طرح دارد.

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثرات تغذیه جنینیعصاره هسته انگور و ویتامین Cبر قابلیت جوجه درآوری، عملکرد، جمعیت میکروبی محتویات ایلئوم و وزن اندام های لنفاوی در دوره آغازین و رشد جوجه های گوشتیانجام شد. آزمایشاولدر قالب طرح بلوک تصادفی با 7 تیمار، 5 بلوک و 98 عدد تخم مرغ در هر بلوک انجام شد. تیمارهای آزمایشی شاهد پانچ نشده، شاهد پانچ شده، شم کنترل (5/0 میلی لیتر سرم نمکی)، 3 میلی گرم ویتامین C، 3، 5/4 یا 6 میلی گرم عصاره هسته انگور را شامل شد. تغذیه 5/4 میلی گرم عصاره هسته انگور سبب افزایش قابلیت جوجه-درآوری نسبت به گروه های شاهد شد. در آزمایش دوم، جوجه های هچ شده در آزمایش اول در قالب طرح کاملا تصادفی با 5 تکرار و 8 قطعه جوجه در هر تکرار تا سن 22روزگی پرورش داده شدند. نتایج نشان داد که تزریق 5/4، 6 میلی گرم عصاره هسته انگور یا 3 میلی گرم ویتامین Cبه ازای هر تخم مرغ، غلظت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز همولیزات جوجه ها را افزایش داد. تغذیه داخل تخم مرغی 5/4 میلی گرم عصاره هسته انگور یا 3 میلی گرم ویتامین Cبه ازای هر تخم مرغ سبب افزایش اضافه وزن جوجه ها نسبت به گروه های شاهد در دوره آغازین شد. تزریق داخل تخم مرغی سطوح مختلف عصاره هسته انگور یا ویتامین Cجمعیت باکتری اشریشیاکلی در محتویات ایلئوم جوجه ها را در سن 10 روزگی کاهش داد.

تاثیر تزریق داخل تخم مرغی هورمون تیروکسین و استفاده از مکمل آرژنین در جیره غذایی بر عملکرد و مقاومت جوجه های گوشتی به سرما، در دو آزمایش بررسی شد. در آزمایش اول، 2400 عدد تخم مرغ بارور آرین به طور تصادفی بین چهار گروه آزمایشی، کنترل مثبت (فرو بردن سوزن به داخل تخم مرغ)، کنترل منفی (عدم تزریق)، تزریق آب مقطر، و تزریق هورمون تیروکسین تقسیم شد. در آزمایش دوم پس از خروج جوجه ها از تخم، 240 قطعه جوجه نر گوشتی از تیمارهای کنترل مثبت و تزریق هورمون تیروکسین، انتخاب و در قالب طرح پایه کاملا تصادفی و به روش فاکتوریل 2×2 با دو سطح تزریق (عدم تزریق و تزریق 65 نانوگرم هورمون تیروکسین) و دو جیره (بدون مکمل آرژنین و افزودن 5 کیلوگرم آرژنین در تن خوراک) مطالعه شدند. برای القای آسیت، تمام جوجه ها از 14 روزگی تا پایان دوره پرورش در دمای 15 درجه سانتی گراد قرار گرفتند. تزریق داخل تخم مرغی هورمون تیروکسین، تعداد جوجه درجه دو و وزن کیسه زرده را در مقایسه با گروه شاهد، به طور معنی دار کاهش داد (P<0.05). تزریق هورمون تیروکسین و استفاده از آرژنین در جیره غذایی درصد تلفات ناشی از آسیت، درصد هماتوکریت، و تعداد گلبول قرمز را به طور معنی داری کاهش داد (P<0.05). بر اساس نتایج تحقیق حاضر، تزریق داخل تخم مرغی هورمون تیروکسین و استفاده از آرژنین در جیره غذایی، عملکرد پرنده را به هنگام مواجهه با محیط های سرد بهبود می بخشد.

زئولیت ها ساختار های کریستالی آلومینوسیلیکات هستند که ساختار متخلخل داشته و قادر به جذب و آزادسازی مواد هستند. در دامپزشکی از زئولیت ها به عنوان افزودنی غذای حیوانات، تصفیه آمونیاک استخر ماهی، کنترل بو و رطوبت حیوانات خانگی، جذب مایکوتوکسین ها و کاهش پاتوژن های روده استفاده می گردد. این تحقیق به منظور بررسی ضایعات هیستوپاتولوژیک احتمالی زئولیت ها در کبد و کلیه جوجه مرغ طراحی شده است. 80 عدد تخم مرغ نطفه دار از مرغ نژاد رأس 308 تهیه و به طور تصادفی به 4 گروه 20 تایی (یک گروه کنترل و سه گروه آزمایش) تقسیم شدند. در گروه کنترل به میزان 3/0 میلی لیتر سرم فیزیولوژی تزریق و در گروه های آزمایش به ترتیب 3/0 میلی لیتر از محلول نانوزئولیت (5، 10 و 100 میلی گرم بر لیتر) به کیسه هوایی تخم مرغ تزریق شد. سپس تخم مرغ ها در دستگاه هچری قرار داده شدتد و در پایان روز 20 انکوباسیون، از جنین ها نمونه کبد و کلیه گرفته شد. نتایج هیستوپاتولوژیک کلیه، گروه دریافت کننده نانوذره زئولیت با دوز 100 میلی گرم بر کیلوگرم از نظر علایم پاتولوژیک با بقیه گروه ها اختلاف معنی دار داشت (05/0>P). نشان داده شد که غلظت های مختلف نانوذرات زئولیت بر روی بافت کبد جنین اثر گذاشته و تغییرات پاتولوژیک بافت کبد با افزایش دوز بیشتر شد (05/0>P). در بررسی ایمنوهیستوشیمی میان گروه های تیمار با نانوذرات زئولیت و گروه کنترل اختلاف معنی دار مشاهده نشد (05/0

در این مطالعه، اثر تزریق داخل تخم مرغی سطوح مختلف نیتریت سدیم (0، 0.042، 0.084 و 0.168 میلی گرم به ازای هر تخم مرغ) بر رشد و توسعه جنین و بعضی از فراسنجه های خونی جوجه های تازه هچ شده بررسی شد. تعداد 308 عدد تخم مرغ بارور برای این منظور استفاده شد. این تخم مرغ ها در روز هفتم جوجه درآوری به 4 گروه آزمایشی تقسیم شدند و سطوح مختلف نیتریت سدیم را به صورت محلول در آب مقطر دریافت کردند. آزمون کای اسکوار برای مقایسه آماری جوجه درآوری و تلفات جنین استفاده شد. نتایج فراسنجه های خونی بر پایهی طرح کاملا تصادفی با 4 تیمار و 5 نمونه خونی برای هر یک مورد آنالیز قرار گرفتند. مقایسه میانگین تیمارها توسط آزمون چند دامنه ای دانکن در سطح 5 درصد انجام شد. تزریق نیتریت سدیم تاثیری بر درصد جوجه درآوری و مرگ و میر نداشت (P>0.05). وزن جوجه های حاصل از تخم مرغ های تزریق شده با نیتریت سدیم پایین تر از وزن جوجه های تخم مرغ های شاهد بود (P<0.05). پروتئین کل خون جوجه های حاصل از تخم مرغهای تزریق شده با سطح 0.042 میلی گرم نیتریت سدیم به طور معنی داری پایین تر از مقدار مربوط به جوجه های حاصل از تخم مرغهای شاهد بود (P<0.05). همچنین در مقایسات مستقل، پروتئین تام خون جوجه های هچ شده از تخم مرغ های تزریق شده با نیتریت سدیم کمتر از مقدار مربوط به جوجه های شاهد بود (P<0.05). تفاوت معنی داری بین جوجه های تیمارهای مختلف برای کلسترول، تری گلیسرید، هماتوکریت و هموگلوبین خون مشاهده نشد (P>0.05). به طورکلی تزریق داخل تخم مرغی نیتریت سدیم تاثیری بر جوجه درآوری، مرگ و میر، کلسترول کل، تری گلیسرید، هماتوکریت و هموگلوبین خون جوجه های تازه هچ شده ندارد ولی پروتئین تام خون این جوجه ها را کاهش می دهد و منجر به کاهش وزن این جوجه ها می گردد.